Ang cannabis debate ay hindi lamang tungkol sa halaman.
Tungkol din ito sa mga tao.
Sa loob ng maraming dekada, naging bahagi ang cannabis prohibition ng mas malawak na drug-control systems sa iba't ibang bansa. Ngunit habang nagbabago ang mga batas, lumalakas din ang tanong:
Pantay ba ang naging epekto ng mga batas sa lahat?
Sa iba't ibang bansa, may mga pag-aaral at civil-society reports na nagpapakita na maaaring magkaroon ng disproportionate impact ang drug enforcement sa mahihirap, marginalized communities, racial minorities at iba pang grupong may mas kaunting access sa legal representation at economic opportunity. Kinilala rin sa mga dokumentong konektado sa UN drug-policy discussions ang pangangailangang suriin ang human-rights consequences at racial disparities na maaaring kaugnay ng cannabis enforcement. (UNODC)
May isa pang komplikadong tanong sa mga lugar na nag-legalize:
Ano ang nangyayari kapag ang isang taong dating nakulong dahil sa cannabis ay may criminal record pa rin, habang ang isang bagong kumpanya ay legal nang kumikita mula sa parehong halaman?
Dito pumapasok ang konsepto ng social equity.
Kasama rito ang pag-uusap tungkol sa criminal records, reintegration, patas na oportunidad sa legal industry, access sa trabaho, at suporta sa mga komunidad na labis na naapektuhan ng dating drug policies.
Hindi ibig sabihin na walang responsibilidad ang bawat indibidwal o na walang tunay na panganib ang droga.
Ang punto ay mas malawak:
Ang isang makatarungang drug policy ay dapat tumingin hindi lamang sa substance, kundi pati sa epekto ng batas sa tao at lipunan.
At marahil dito nagiging pinakamahalaga ang isang platform tulad ng 420 Philippines—bilang lugar hindi lamang para pag-usapan ang cannabis, kundi para pag-usapan din ang siyensiya, batas, kultura, kalusugan, karapatan at katarungan. (UNODC)